در این غمکده، کس ممیراد، یا رب!به مرگی که بی دوستان زیستم من[1] سیاوش آمده بود به دنیا تا چند صباح و مسایی عشق بورزد و بر سر زشتی و پلشتی پیرامون داد بزرند و چند سیگار بکشد و بازگردد همان‌جا که آمده بود؛ برود تا انتهای کوچه‌ی بودن و آن‌جا صبر کند تا بساط قیامت گسترانیده شود و پراکندگان دوباره مجموع ...

در این غمکده، کس ممیراد، یا رب!به مرگی که بی دوستان زیستم من[1]سیاوش آمده بود به دنیا تا چند صباح و مسایی عشق بورزد و بر سر زشتی و پلشتی پیرامون داد بزرند و چند سیگار بکشد و بازگردد همانجا که آمده بو

«جینگه جان» ترانهای فولکلور گیلانی است که اولین بار توسط احمد عاشورپور (پدر موسیقی فلکلور گیلان)[1] اجرا شده است. به غیر از عاشورپور، این ترانه توسط دیگر خوانندگان هم بازخوانی و اجرا شده است. ازجمله

اربعین حسینی؛ امکان حضور در تاریخی دیگر

بر سجادهی چمنروبهروی گلی همنام تو نشستهام و تسبیح میچرخانم زمزمه میکنم «دوستت دارم» را هزاربار تا دلت نرم شود

فرازی از داستاندانشکده چایخانه نداشت. ناچار میشدیم در لحظههای چاییلازمی، قهوهخانهای را بجوییم و دلی از عزا دربیاوریم. بین دو کلاسی، قبل از ناهاری، پیش از غروبی... بالاتر از دانشکده، نرسیده به

خطبهی امام حسین(ع) در منا در ایام حج سال 58.ق و در حضور حدود 1000 تن از صحابه و فرزندان صحابهی حضرت رسول(ص)، علیه انحرافات حکومت بنیامیه ایراد گردیده است. برخی تحلیلگران این خطبه را که در حضور صحا

شبهه«از کتاب استحمار دکتر شریعتی:در حیرتم از کسانی که کار نمیکنند! سربازی نمیروند! مالیات نمیدهند! از دسترنج دیگران میخورند! و خود را "روحانی" و مردم را "جسمانی" مینامند! و حیرتانگیزتر آنکه خو

سپیدی صدای سیاه/ طاهره صفارزاده

«اولین قانون کوهنوردی، رو به کوه کردنه. دومیش، یهور یهوری رفتنه. سومیش، چپچپکی، مث خرچنگ، بالا و پایین کشیدنه. چارمیش، به پهلو سَرِ یال دراز کشیدنه. پنجمیش، پونه تو کتری انداختنه. ششمیش، آب روی آت

دلم لک زده برای آش رشتهی حضرت مادر بر سفرهی افطاری ماه مبارک رمضان. اهل نور باشی، خوب میدانی که مادر غذا را با دلش و به مدد نور وجودش میپخت. همان نوری که از دل سرچشمه میگرفت و از پیشانی بلندش می

سحوریخوان! متین و شیوا در گوشهی عشاق بخوان دعای سحر را که ماه کریم خدا از راهی دور رسیده است. یادم باشد بر سریر سُرور، بر سجادهی سبز و سلامآگین بنشینم و در سجودی گرم، شُکری شکرین بگزارم. محبوبم را در قنوتی بنشانم و از خدا بخواهم تا دل و دستهایش را گشوده گرداند و در دعای سحر، بالدربال فرشتگان بگرداند...

عبد اللّه بن سنان به حضرت صادق(علیهالسّلام) عرض کرد: چهگونه باید بر اهل قبور سلام کرد؟ حضرت فرمود: میگویى:السَّلامُ عَلَى أَهْلِ الدِّيَارِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُسْلِمِينَ أَنْتُمْ لَنَا فَرَ

اين عمر، به ابر نوبهاران مانداين ديده، به سيل کوهساران ماند ای دوست! چنان بزی که بعد از مردنانگشتگزيدنی به ياران ماند ابوسعید ابوالخیر

موسیقی قَوّالی یکی از شاخههای موسیقی عرفانی است که بیشتر در کشور پاکستان رواج دارد. قوالی آمیخته با عبادت است.معنی واژهی قوالی خنیاگری، خوانندگی، رامشگری، سرودخوانی و مطربی است.ریشهی موسیقی قوالی

مهربانخدا!دوباره، چندباره، هماره مرا بخوان تا در حلقهی دلدادگی، گرداگرد خیال نازک تو، عطر دعا منشتر شود.

دکتر طاهره صفّارزاده شاعر، نويسنده، محقق و مترجم در 27 آبان 1315 در سيرجان در خانوادهاي متوسط كه پيشينهاي عرفاني داشتند، متولد شد. در 6 سالگي تجويد و قرائت و حفظ قرآن را در مكتب محل آموخت. تحصيلات

طیفور –سلام بر او- به زلالوارهگی آیینههای بیکدورت میمانَد. با مهربانی، سفره به میهمان میگشاید و پرسش را پاسخی کریمانه میدهد. استاد جواد جمیل اهری میگوید: «بایزید دردانهی خداست که برخلاف مو

به یاد دوست رشیدم دانش نیکخال عزیز و سفر به گنجه وصل تو به خواب دید نتوان این گل به خیال چید نتوان با تیغ زبان پندگویان ما را ز شما بُرید نتوان برخیز دلا! رویم از این کو زین بیش جفا کشید نتوان

فصلی از کتاب «مشتمشت گل سپید میچیند از خاک» (ده گزارش از عراق)؛ سید یاسر هشترودی، 1383، سوره مهر. سیدخلیل در زمان جنگ یک سرباز عراقی بوده است. سربازی که در مدرسهی نظامی العماره خدمت کرده است.