پیش از واپسین پاک نویس

به یاد دوست رشیدم دانش نیکخال عزیز و سفر به گنجه وصل تو به خواب دید نتوان این گل به خیال چید نتوان با تیغ زبان پندگویان ما را ز شما بُرید نتوان برخیز دلا! رویم از این کو زین بیش جفا کشید نتوان...

هر جا نبود شرم، به تاراج رود حُسن ویران شود آن باغ که بیدر شده باشد * ز خال گوشهی ابروی یار میترسم از این ستارهی دنبالهدار میترسم * عنان به دست فرمایگان مده، زنهار! که در مصالح خود خرج میکنند تو را * خودپسندان که به کس دست ارادت ندهند از تکبر ز عصاکش به عصا ساختهاند * همین نه گردن شیطان ز کبر دارد طوق به هر که بنگری، این طوق در گلو دارد * ترک عجب و کبر کن تا قبلهی عالم شوی سیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی * گریبان تو طوق لعنت توست اگر از کبر و عُجب آکنده باشی ...

* دعا خدایا! تویی داورِ داوران به فضلات، تو ما را به نیکی رسان ببخشای بر ما، تو ای کردگار! ز ما کردهها سربهسر درگذار درود از زبانهای ما، سربهسر به جانِ نبی، افتخارِ بشر ...