موسیقی قَوّالی

موسیقی قَوّالی یکی از شاخههای موسیقی عرفانی است که بیشتر در کشور پاکستان رواج دارد. قوالی آمیخته با عبادت است.

معنی واژهی قوالی خنیاگری، خوانندگی، رامشگری، سرودخوانی و مطربی است.

ریشهی موسیقی قوالی به ۶ سدهب پیش بازمیگردد. زمانی که نوادگان تیمور گورکانی بنا به وصیت پدربزرگانشان سعی به گردهماییِ هنرمندان و اهل ادب در دهلی، آگرا و لاهور نموده و دوران طلاییِ شکوفاییِ ادبیات، معماری و موسیقی را از بهترین عوامل فرهنگیِ ایران و هند پایهگذاری کردند.

علی بن عثمان هجویری پایهگذار صوفیگری در هندوستان، معینالدین چشتی و پیروانِ او به هنگام همایش، اشعار مولایانِ خود را به صورت سرودههایی اجرا مینمودند که به «قوال» شهرت یافت. قوال که به عواملِ ادبی و موسیقی غنی شده بود، در نهایت گستردهترین سبک موسیقی سنتی در هندوستان و پاکستان گردید.

درخشانترین ستاره در موسیقی قوالی نصرت فاتح علی خان بود. فاتح علی در تمام ترانههای عرفانیاش روی دو موضوع «مذهب» و «خدا» تمرکز میکرد. او خدا، پیامبر اسلام(ص) و همهی پرهیزگاران را میستود و از آنها الهام میگرفت. همزمان با نصرت، عزیز میا چهرهی شاخص دیگر قوالی بود و با داشتن فوقلیسانس در فارسی و اردو و عربی شعر هم میسرود و بهترین اشعار را استفاده میکرد.

پیش از واپسین پاک نویس...