ابیاتی از صائب تبریزی

هر جا نبود شرم، به تاراج رود حُسن

ویرانشود آن باغ که بیدر شده باشد

*

ز خالگوشهی ابروی یار میترسم

ازاین ستارهی دنبالهدار میترسم

*

عنانبه دست فرمایگان مده، زنهار!

که درمصالح خود خرج میکنند تو را

*

خودپسندانکه به کس دست ارادت ندهند

ازتکبر ز عصاکش به عصا ساختهاند

*

همیننه گردن شیطان ز کبر دارد طوق

بههر که بنگری، این طوق در گلو دارد

*

ترک عجب و کبر کن تا قبلهی عالم شوی

سیرتابلیس را بگذار تا آدم شوی

*

گریبانتو طوق لعنت توست

اگراز کبر و عُجب آکنده باشی